تو دنیای منی

و عشقت خورشید تابان من

تو بال و پر منی

و پرواز من فقط بسوی توست

تو انتخاب منی

و ماندگارتر از تو نیست

تو برای منی

برای من آمدی

و من دوستت دارم

پر شده ام از تو

و از تو دور نمی شوم.

وقتي دلتنگ شدي به ياد بيار کسي رو که خيلي دوست داره

 وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي

 وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه

 وقتي دلت خواست از غصه بشکنه به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته

 وقتي چشمات تهي از تصويرشد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه

 وقتي جايي نشستي که کنارت خالي بود به ياد بيار کسي رو که توي آغوشت جا ميگرفت

 وقتي به انگشتات نگاه کردي به ياد بيار کسي رو که دستاش هميشه بين دستات بود

 وقتي شونه هات خسته شد به ياد بيار کسي رو که هق هق گريش اونها رو مي لرزوند

چشم خود را به تو مدیونم من

محبوبه جانم اگر عشق تو نبود :

چشم من همچون ابر مثل ابری انبوه آنقدر میبارید تا جهان خانه ی ظلمت می شد

لب خود را به تو مدیونم من اگر عشق تو نبود :

لب من چون گل پژمرده ی باغی می شد و لب از بوسه تهی

هستیم را به تو مدیونم من اگر عشق تو نبود :

کوچه ها قصه ی سرد،خانه ها لانه ی زرد،چشمه ها خاکی و خشک ودر اندیشه ی بیهودگیم ناگهان میمردم .

هر روز که ميگذره بيشتر دوست دارم

با تو الفبای عشق را آموختم

ندای قلب عاشقم را به گوش همه رساندم

به تو و کلبه عشقمان بالیدم

تو همه گمشده ام شدی

حال که اینچنین شیفته توام ، باش تا در کنارت آرامش بیابم

اگر با تو باشم و نباشم

اگر پیش تو باشم و نباشم

اگر ماه من باشی و نباشی

به اندازه لحظه های بودن و نبودن دوستت دارم

ای کاش زبان نگاهم را می دانستی
و با این همه سکوت
مرا به خاموشی متهم نمی کردی
کاش می دانستی من همیشه
سخن ها دارم برای گفتن
غزل ها دارم برای از تو سرودن و
با زبان چشمانم با تو سخن می گویم
چشمانی که از ندیدنت
سیل ها دارند برای جاری ساختن
عشق ها دارند برای از تو فریاد کردن
کاش می دانستی که من تو را
دوست دارم

اي نگاهت رونق فرداي من ، در تو معنا مي شود دنياي من

اي كلامت بهترين اثبات عشق،‌ با تو ماندن آرزوي روياي من

دوستت دارم

یعنی اگر لحظه‌ای دلتنگ شدی

و آن درد همیشگی‌ به سراغت آمد،

اگر غم همنشین دلت شد

وقتی‌ حتی برای لحظه ای

حس میکنی‌ تنهایی‌

و بهانه ای برای ماندن نداری

و در قلبت چیزی سنگینی‌ می‌کند

پناهگاهت خواهم بود....

در لحظه ی غمگین تنهاییت،

و پیداش کردم ، خدا این عشق را بهم هدیه داد...

محبوبه عزیزم، تو همون هدیه هستی که خدا بهم داد،

نمیدونم شاید خودت هم هنوز ندونی که چقدررر دوستت

 دارم ولی اینو توو این خونه عشقمون بهت میگم که تمام

دنیای من شدی و هستی و خواهی بود...

دوستت دارم عزیزم و همیشه کنارتم و میخوام که کنارم باشی...

 -----------------------------------

پشت پلکام عکس عشق تو رو من نقاشی کردم تا بهت بگم چقدر دوست دارم

عکس عشقت از سحر تا وقت خواب همراه منه تا بهت بگم چقدر دوست دارم

عکس عشقت وقت خوابم همش همراه منه تا بهت بگم چقدر دوست دارم

خنده هایی که در چهره منه خنده عشق تو مهربون تا بهت بگم چقدر دوست دارم

توی وقت تنها یی وقتی که یاد تو می افتم همه چی یادم میره تا بهت بگم چقدر دوست دارم

همه عمرم و زندگیمو تقدیمت میکنم تا بهت بگم چقدر دوست دارم

 محبوبه من....

چگونه فراموشت کنم

چگونه فراموشت کنم تورا

که ازخرابهای هرزگی

به قصرشیرین عشق هدایتم کردی

وعاشقی بی قرارویاری با وفا برای خویش ساختی

آهوبره ای شدی که دوستی گرگ را پذیرفتی

وبرای اشکهای اوشانه هایت را ارزانی داشتی

وبا صداقت عاشقانه ات دلش را به درد اوردی

چگونه فراموشت کنم تورا

که سالهادرخیالم سایه ات را می دیدم

وطپش قلبت را حس می کردم

وبه جستجوی یافتنت به درگاه پروردگارم دعامی کردم

که خدایاپس کی اورا خواهم یافت

چگونه فراموشت کنم تورا

عزیزراه دورم بی تو چه سوت وکورم

بی تو به مفت می ارزم به دنیا زیر قرضم

قربونت برم الهی شاپرک سفیدم

روزنه ی امیدم خورشید دل طلاییم

قصیده ی رهاییم حالا که حرف دل وراه دلامون یکی شد

آسمون پرستاره ی شبامون یکی شد

هرچی که دارم مال تو باقی عمرم مال تو

شعرهای عاشقونم اگه نمردم مال تو

مال ومنالی ندارم ,مال ومنالی ندارم

اما ستاره هارو هرچی شمردم مال تو

توی قمار زندگی هرچی که باختیم پای من

هرچی که بردم مال تو

قوربونت برم الهی عزیز راه دورم

حالا که ماروزوروزگارمون یکی شد

شبهای مهتابی وشبهای تارمون یکی شد

روزگارشبهای تارش مال تو

روزگارسردی ویاسش مال من

همه سرفرازی وعشق وامیدش مال تو

عزیز راه دورم

حالا که عطر نفسهات برام ارزونی کردی

با من نامهربون این همه مهربونی کردی

با من نامهربون این همه مهربونی کردی

زندگی صدای چلچله های سبزاراش مال تو

غرش وپنجه ی ببرهای درندش مال من

زندگی نم نم بارون وعطرشالیزارهاش مال تو

آفتاب داغ کویر وتیغ برندش مال من

پرپروازپرندهای عاشق مال تو

چشم جغدوزهر مارهای کشنداش مال من

عزیز راه دورم بی تو چه سوتو کورم

به تو یاد دادم عاشق شدن را

ودلم می خواست که از تو یاد بگیرم عاشق بودن را

وعاقبت به من آموختی که منطق عشق را نمی شناسد

پیشترهاازخدا بی خبران می گفتند

که عشق منطق را نمی شناسد لعنت بر آنها

دستت را از من بگیر سرت را از روی شانه هایم بردار

عطر نفسهایت راازمن دریغ کن وبگذاربا غم خویش تنها بمانم

اکنون که رفتی

فردا و فرداهای من با تنهایی اجین شده

می دانستم روزی فرا می رسد که باید بگویم:

ای کاش عاشق نمی شدم

و می دانم  آنروز  می رسد که میگویی:

ای کاش قدرعشقش  را می دانستم !

اما افسوس که آن روز من هیچ کس را به قلب خسته ام راه نخواهم داد

برو و برای همیشه برو تا دیگر نشانی از قلب همچون سنگت برایم باقی نماند

برای همیشه سفر کن از این دیار و محو شو در دنیا

آنقدر محو که اگر لحظه ای فکرت به ذهنم خطور کرد با تندی آنرا برانم و بگویم :

درخون خنجری که به قلبم زد غرق شد

شبيه شمع كه خيلي نجيب ميسوزد دلم براي تو گاهي عجيب ميسوزد دلم براي دل ساده ام كه خواهد خورد دوباره مثل هميشه فريب ميسوزد نشسته اي به اميد كه؟ گـُر بگير اي عشق هميشه آتش تو بي لهيب ميسوزد تو اشتباه نكردي گناه آدم بود اگر هنوز بشر پاي سيب ميسوزد من آشناي تو بودم ولي ندانستم غريبه ها دلشان هم غريب ميسوزد براي من فقط اين دل ز عشق جا مانده است كه با نگاه شما عن قريب ميسوزد

وقتي سر کلاس درس نشسته بودم تمام حواسم متوجه دختري بود که کنار دستم نشسته بود و اون منو "داداشي" صدا مي کرد.
به موهاي مواج و زيباي اون خيره شده بودم و آرزو مي کردم که عشقش متعلق به من باشه . اما اون توجهي به اين مساله نميکرد .آخر کلاس پيش من اومد و جزوه جلسه پيش رو خواست . من جزومو بهش دادم .بهم گفت:"متشکرم "و گونه من رو بوسيد ميخوام بهش بگم ،
ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..

تلفن زنگ زد .خودش بود . گريه مي کرد. دوست پسرش قلبش رو شکسته بود. از من خواست که برم پيشش. نميخواست تنها باشه. من هم اينکار رو کردم.
وقتي کنارش رو کاناپه نشسته بودم. تمام فکرم متوجه اون چشمهاي معصومش بود. آرزو ميکردم که عشقش متعلق به من باشه. بعد از 2 ساعت ديدن فيلم و خوردن 3 بسته چيپس ، خواست بره که بخوابه ،
به من نگاه کرد و گفت:"متشکرم " و گونه من رو بوسيد. ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..
ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..
يه روز گذشت ، سپس يک هفته ، يک سال ...
قبل از اينکه بتونم حرف دلم رو بزنم روز فارغ التحصيلي فرا رسيد ، من به اون نگاه مي کردم که درست مثل فرشته ها روي صحنه رفته بود تا مدرکش رو بگيره. ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون به من توجهي نمي کرد ، و من اينو ميدونستم ،
قبل از اينکه کسي خونه بره به سمت من اومد ، با همون لباس و کلاه فارغ التحصيلي ، با گريه منو در آغوش گرفت و سرش رو روي شونه من گذاشت و آروم گفت تو بهترين داداشي دنيا هستي ، متشکرم و گونه منو بوسيد. ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ...
نشستم روي صندلي ، صندلي ساقدوش ، توي کليسا ، اون دختره حالا داره ازدواج ميکنه ، من ديدم که "بله" رو گفت و وارد زندگي جديدي شد. با مرد ديگه اي ازدواج کرد. من ميخواستم که عشقش متعلق به من باشه. اما اون اينطوري فکر نمي کرد و من اينو ميدونستم ، اما قبل از اينکه از کليسا بره رو به من کرد و گفت " تو اومدي ؟ متشکرم
ميخوام بهش بگم ، ميخوام که بدونه ، من نمي خوام فقط "داداشي" باشم . من عاشقشم . اما... من خيلي خجالتي هستم ..
سالهاي خيلي زيادي گذشت . به تابوتي نگاه ميکنم که دختري که من رو داداشي خودش ميدونست توي اون خوابيده ، فقط دوستان دوران تحصيلش دور تابوت هستند ، يه نفر داره دفتر خاطراتش رو ميخونه ، دفتري که در دوران تحصيل اون رو نوشته.
اين چيزي هست که اون نوشته بود: تمام توجهم به اون بود. آرزو ميکردم که عشقش براي من باشه. اما اون توجهي به اين موضوع نداشت و من اينو ميدونستم. من ميخواستم بهش بگم ، ميخواستم که بدونه که نمي خوام فقط براي من يه داداشي باشه. من عاشقش هستم. اما .... من خجالتي ام ... نميدونم ... هميشه آرزو داشتم که به من بگه دوستم داره.
اي کاش اين کار رو کرده بودم .....

از وقتي رفته اي  تازه فهميده ام معني تنهايي را و درك كرده ام با

تمام وجود دلتنگي را . چقدر جاي تو خالي است . در خانه انگار

سقف پايين تر آمده و ديوارها نزديك تر شده اند . احساس مي كنم

مي خواهند مرا در خويش بفشارند . چقدر تاريك است حتي وقتي كه

تمام چراغ ها را روشن مي كنم . نگاه پنجره سرد است . آينه را غبار

گرفته . چقدر پير و شكسته شده ام . نمي دانم چرا شمعداني ها

دارند خشك مي شوند ؟ من كه مرتب به آنها آب مي دهم . شايد

آنها هم تو را بهانه كرده اند . از وقتي رفته اي ، تازه فهميده ام

بخشي از وجود من بودي . از وقتي رفته اي تازه فهميده ام چقدر ..

ديگر كسي به بيكسي من گواه نيست

دردا به سينه اي دل من را پناه نيست

روزي پناهگاه من دلشكسته بود

اين شانه هاي سرد كه مرا تكيه گاه نيست

از من بدل مگيره كه اين ديدگان تر

ديگر براي آمدن تو براه نيست

حتي براي آمدن تو به خود نخواهم گفت

شبهاي بي ستاره ي قلبم ، سياه نيست

عمري به انتظار اين كه بياي نشسته ام

آيا تمام زندگي من تباه نيست ؟!

اين روزها پر دلتنگيم نميدونم بايد چي کار کنم؟به کدوم معبد دخيل ببندم...به کدوم حقيقت چنگ بندازم...

کاش ميتونستم بگم که چه اتيشي افتاده به جونم!تمومه وجودم بي قراري ميکنه يه چيزي مثه خوره افتاده به جونم...نميدونم ميتونم اين روزاي تشنه رو تحمل کنم يا نه؟يادم رفته کجاي اين دنيا هستم ميون اين همه ازدحام بازم تنهام دستاي شعرم پر ترک شده...

اين انتظار لعنتي بدجوري افتاده به روحم تا حالا شده روزاتو بشماري اما ندوني کجاي تاريخي؟تاريخ واسه من معنيش رو از دست داده...يه روزاي اون قدر داغ و سوزان مينوشتم که خودم توي لايه هاي نوشته ها گم ميشدم نميفهميدم من عاشقم يا او؟به گذشته که فکر ميکنم ميبينم که هميشه تنهايي بار احساس رو ميکشيدم حالا شونه هام خسته شده دنبال شونه هايي ميگردم که بتونم واسه هميشه روش حساب کنم...با اغاز سال نو تصميم گرفتم وجودم رو از کينه خالي کنم تا بتونم ببخشم خواستم نشون بدم که ميتونم باز هم ببخشم نه اينکه اونا ارزش بخشيدن رو دارن...حالا يکي هست که تا اخرش ميتونم رو رفاقتش حساب کنم.ازش ممنونم که هميشه پيشم بوده تنهام نذاشته و زخمهاي نامردي رو يکي يکي با بودنش درمان کرده....

گریه کن:

به حال من خراب

که به خاطر هیچ و پوچ

در شرف مرگ است

گریه کن:

وقتی که دوری من را حس می کنی

وقتی که تنهایی را تنها حس می کنی

و وقتی که ناخودآگاه یاد من می افتی

تا شاید آن بتواند مرهمی باشد

گریه کن:

این تنها چیزی است که

هیچ کس به خاطر آن پول نمی گیرد

هیچ کس به خاطر آن مسخره ات نمی کند

و هیچ کس به خاطر آن به تو نمی خندد.

گریه کن

این تنها وصیتی است که من برایت دارم

امید دارم که حداقل به این عمل کنی

چون تنها راه ارتباط منو توست

تا هیچ وقت تنها نباشی

یاد گرفتم به خاطر کسی که دوستش دارم باید دروغ بگم
یاد گرفتم هیچ وقت هیچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره
یاد گرفتم تو زندگیم به اون که بفهمم چقدر دوستم داره هر روز دلشو به بهونه ای بشکنم یادگرفتم گریه های هیچ کس رو باور نکنم یاد گرفتم بهش هیچ وقت فرصت جبران ندم یاد گرفتم هر روز دم از عاشقی بزنم ولی اما از کجا بگم از کی بگم از چی بگم

می خوام همین جا دلمو بشکنم .خوردش کنم تا دیگه عاشق نشه.تا دیگه کسی رو دوست نداشته باشه تو این دوره زمونه نباید کسی احساس تو رو بدونه وگرنه اون تو رو میشکنه میخوام بشم همون آدم قبل کسی که از سنگ بود ودور و برش دیواری از سکوت وبی تفاوتی دو روزه دنیا ارزش اینو نداره که بخوادهمه اش به غصه وغم بگذره

می خوام برم جایی که هیچ کسی منو نشناس
اینجا نمی تونه جزیره ی بهشت من باشه می خوام تنها باشم

از خودم هم دور بشم نباشم
 نبـــــــــاشــــــــــــم

 ای کاش تمام اين کاش ها واقعی بودن

بهم گفت:دوست داري عاشق كسي بشي كه عاشقت نيست؟

گفتم نه....!!!

گفت دوست داري كسي رو تو قلبت جا بدي كه تو واسش مهم نيستي ؟

گفتم نه....!!!

گفت دوست داري واسه كسي بميري كه جون تو واسش مهم نيست؟

گفتم نه....!!!

گفت حاضري غرورتو به خاطر كسي بشكني كه....٬

تويه آغوش كسي باشي كه...٬

از لب كسي بوسه بگيري كه....٬

عشقتو باور نداره؟

گفتم نه....!!!!

گفت پس عشقتو هر چقدرم واقعي باشه٬چون يك طرفه است

بازم كافي نيست..!

يكم فكر كردم گفتم با دلم چه كنم؟؟؟؟

گفت يا عاشق نشو يا اگر عاشق شدي عاشق كسي باش كه عاشق تو باشد...

سلام عزیزم دیروز که بهم زنگ زدی گرچه زیاد نتونستیم با هم حرف بزنیم اما انگار دوباره متولد شدم  انگار دنیا رو بهم دادن .خیلی حرف برای گفتن داشتم اما نتونستم بگم .عزیز فقط بدون اگه تو دنیا هیچی نداشته باشی یه قلب کوچیک اینجاست که برای تو زنده است .....

عزیزم فقد ازت یه چیزو می خوام که هیچ وقت تنهام نزار آخه...منم دل دارم

راستی یه چیزم هیچ وقت فراموش نکن که دووووووووووووستتتتتتتتتت دارم

قربون اون مهربونیت

چه می کنی باسرنوشت

*****

دلم برات تنگ شده بود

این نامه را واست نوشت

*****

فدای تو نمی دونی

بی تو چه دردی می کشم

*****

اگه بخوای واست می گم

به آخر خط رسیدم

شايد يه کسي شبها براي اينکه خوابتو ببينه

 به خدا التماس ميکنه!!

شايد يه کسي به محض ديدن تو دستش يخ ميزنه

 و تپش قلبش مرتب بيشتر ميشه!!

مطمِئن باش يکي شبها بخاطر تو

 تو دريايي از اشک ميخوابه!!

ولي تو اونو نميبيني؟؟ شايدم هيچ وقت نبيني مبینا

دوست داشتم مبينا .....

خدا حافظ مبيناي روياي من

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به ديواري تكيه بدي

كه يكبار زير آوار غرورش همه‌ي وجودت له شده.

چقدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني

اما وقتي ديديش هيچي جز سلام نتوني بگي.

چقدر سخته وقتي پشتت بهشه، دونه‌هاي اشك گونه‌هاتو

خيس كنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه كه هنوزم دوسش داري

چقدر سخته گل آروزهاتو تو باغ ديگري ببيني و هزار بار

تو خودت بشكني و اون وقت آرام زير لب بگي.

گل من باغچه نو مبارك.

کاش....

   می ماندی

   واکنون دلم نوای خوش تری می نواخت

   تا زنده ام هستی کجا؟

   در آبادی بعد از تو همیشه خراب دل

   در خاطر ودریاد بعد از تو همیشه تنهای دل

   مهم نیست که اکنون دلت

  به هوای کسی دیگر می تپد

 مهم آن است

 که من برای همیشه تنهایم

آن هم فقط به خاطر تو

 ای کاش می فهمیدی....

تقدیم به همیشگی ترین اما پایان یافته 

       Mobina

وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي.

دوست دارم

                 مبينا

خدایا چرا تنها شدم

مبینا رو ازم گرفتن

 خدا حافظ مبینا

 فراموشم نمیکند....

شيشه اي مي شکند... يک نفر مي پرسد...چرا شيشه شکست؟ مادر مي گويد...شايد اين رفع بلاست. يک نفر زمزمه کرد...باد سرد وحشي مثل يک کودک شيطان آمد. شيشه ي پنجره را زود شکست. کاش امشب که دلم مثل آن شيشه ي مغرور شکست، عابري خنده کنان مي آمد... تکه اي از آن را برمي داشت مرهمي بر دل تنگم مي شد... اما امشب ديدم... هيچ کس هيچ نگفت غصه ام را نشنيد... از خودم مي پرسم آيا ارزش قلب من از شيشه ي پنجره هم کمتر است؟ دل من سخت

شکست اما، هيچ کس هيچ نگفت و نپرسيد چرا ؟

در پناه سایه نیمه لرزان یک شمع برایت مینویسم.....

خدایا

غریبم اشنا با خویش حتی نیستم بگذار برگردم

نمیبینم نمیدانم که حتی کیستم بگذار برگردم

نه با دیروز خرسندم نه با امروز حالایم غریبان است

خدایا من که فردا را پذیرا نیستم بگذار برگردم

به اسبی خسته میمانم رها کردم سوارم را و بارم را گذشت از عاشقی صعب است اگر می ایستم بگذار برگردم

خودم را عاقبت گم کرده ام در زیر بارانی که باریده است

خواهش می کنم بگذار یک امشب

...

به تنها جای ماندن های بی رفتن به دنیایی که دیگر نیستم برگردم

خداوندا

اگر نامم صدای اب را تا پای شیروانی ها و یا در خانه ها تا پای اتش می برد تقصیر باران نیست

عبوری بی عصا بی جای پا دارم و بر سقفی که سوراخ است میبارم

نمیبینم نمیدانم که سیر چیستم بگذار برگردم

سفر سخت است وفردا بی سبب پشت چراغ بی خطر مانده است 

کسی انسوی درهای قدیمی را نمی بیند

کسی دیوارها را با کلنگی بر نمی دارد

کسی دیگر نمی اید

خدایا نه

چرا دیوار من باشم؟چرا من تک چراغ ایستم؟

بگذار برگردم

تو گفتی می توانی باز گردی

گفته بودی زندگی زیباست

من هم زیستم

بگذار برگردم

بگذار برگردم

وقتی  مــــ̕ــــــــــــــــــــــــــــــردم مرا در قبری تاریک پنهان نسازید

مثل لکه ی ننگی که از صفحه ی زمین می زداﺋید

تنم روزی آغوش گرمی بود برای کسی که دوستش داشتم

وچشمان من  تصویری از تمامی احساساتم بود...

عریانم نسازید:

من از هم آغوشی با تن سرد خاک می هراسم

اشک هایتان ارزانیتان

ناله های بیهوده تان ارزانی خودتان

خوب می دانم 3 بار که خورشید غروب کند

من برای همیشه در خاطراتتان غروب خواهم کرد

میدانم خدای من خاک خوبی به من خواهد داد

تو روزی اندام تو را نیز در آغوش گیرم

روزی که دیر نخواهد بود

تاابد توی دلم میماند

يــــــكنفرهست كــه ازپنجره هــا  نـــــرم و آهسته مـــرا

 می خواند

گــــــــــــرمی لــهجه بــارانـی او تا ابـــــــــدتوی دلــــم 

می مــاند

یـــــكنفر هست كه در پرده شب طــــرح لـبخند سپيدش

پيداست

مثل لحظات خــــــوش كودكی ام  پر ز عــطر نفس شب

بـو هاست

يــكنفرهست كه چون چلچله ها روز و شب شيفته پـــــرواز است

توی چشمش چمنی ازاحساس تـــوی دستش سبدی آواز است

يــــكنفر هست كه يادش هر روز چـــون گـلی توی دلــم می رويد

آســمان ، بـــاد ، كـبوتـر ، بــاران قــــصه اش را به زمين

می گويد

يــــــكنفر هســـت كه از راه دراز بــــاز پيوسته مــرا مـــــی خواند

گـــاهگاهی به خـودم می گوییم تــا ابــد تــوی دلــــــــم میماند

عمــق چشــــمان پـــــر از تنهاييـــــم را ديــد و رفت

ســــنگدل، بـــــر آرزوهـــاي دلــــم خنديــــد و رفت

عاقبـــــــت گفتـــــــم بـــــــه او راز دل ديــــــوانه را 

مـــن كه گفـــتم دوستـــش دارم، چـرا رنجـيد و رفت؟

ماهــــي در تنــگ زنــــداني شده، حــــــرفي بــــزن 

از همــان تـــوري كه از دريــــا تو را دزديد و رفت 

"شـــعله ي ايـــن شمــــع آتش مــي زنـد بر جان تو" 

عاقبــــت پــــروانه اي ايـــــن جمله را نشنيد و رفت

آه! اين تصويـــر در آييـــنه تكــــراري شــــــده است 

باز هم اشــكي به روي گــــونــه اش لغـــزيد و رفت

"از چه رو بغض و غرور و قلب من با هم شكست؟" 

عاشــقي دلسوختـــــه اين نـــكته را پرســــيد و رفت 

اي خــــــدا! از آدمـــــــيزاد زميـــــــــني در گــــــذر 

آن كه از باغ بهشتت سيــب سرخــــي چـــيد و رفت

غـــرق در رويــــــاي تو بــــودم كه پــــلكم بسته شد 

    يـــك فرشــــته آمــــد و روي مــرا بــــوسيد و رفت….

تقديم به کسی که همیشه

                در قلب من باقی خواهد ماند

    MOBINA

با من شريک شو در نان هر روزه‌ی

 تنهايی‌ام پر کن با حضورت ديوارهای غياب را

 مذهب کن پنجره‌ی ناموجود را

دری باش بالای همه‌ی درها که هميشه می‌توان آن را باز گذاشت.

شعر از دریا

گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ

مي فروشم به شما

تا به آواز شقايق که در آن زندانيست

دل تنهاييتان تازه شود

چه خيالي چه خيالي

 مي دانم

پرده ام بي جان است...

خوب ميدانم حوض نقاشي من بي ماهي ست

من نمي دانم

که چرا ميگويند

اسب حيوان نجيبي ست، کبوتر زيباست؟

و چرا در قفس هيچ کسي کرکس نيست؟

گل شبدر چه کم از لاله ي قرمز دارد؟

نمي دانم محبت را بـر چه کاغذي بنويسم که هرگز پاره نشود بـرچـه گلـي بـنويـسم که هـرگز پرپر نشـود بـر چه

 ديواري بنويسم که هرگز پاک نشود بـر چه آبـي بنويسم که هـرگز گل آلود نشود وسرانجام بـر چه قلـبي بنويسم

 که هـرگز سـنگ نشود

در ابتدای زندگیم چیزی در گوشم زمزمه کرد که تا آخر عمر همراه تو هستم

پرسیدم چیستی؟

گفت:غم

فکر کردم غم عروسکی است که میتوانم تا پایان عمر با آن بازی کنم اما...

اما بعدها فهمیدم عروسکی هستم که بازیچه غم شده ام...

امشب غريبانه در خلوت سراي تنهايي به دنبال پيك غم مي‌گردم،

غافل از اينكه دلم پيك غم است،

امشب از هر نسيمي كه از جانب يار مي‌وزد خبر از دلتنگي او

مي‌خواهم 

غافل ازاينكه خود دلتنگم،

امشب از آسمان سراغ ستارگان روشن را مي‌گيرم،  

غافل ازاينكه تمام وجودم مملواز ستارگان است  .

امشب وجودم سراغ صخره های دل شکسته را می گیرد

غافل از اینکه 

خود دلی شکسته دارم ..

كاش مي دانستي...!

هيچ كس مثل تو رفيق نبود...يار نبود...

آرامش تو مرهم زخم جان بود!

هيچكس مثل تو دستان گرم عشق را نمي شناخت

هيچكس مثل تو جاي امن عشق را بلد نبود

شبي كه به خاطر غرورت مرا آتش زدي

و خاطرات عشق فراموش شده مان را از بين بردي

شب مرگ روياها بود...شب شكستنم بود...!!

کی بود که با اشکای تو یه اسمون ستاره ساخت

  کی بود که تنها واسه تو از همه دنیا دل برید 

 نگو کی بود کجایی بوداونکه برات دیوونه بود

من بودم اونکه دلشوساده به پای تو گذاشت

اونکه واسش بودن تو به غیر غم چیزی نداشت

من بودم اونکه دل اخر عشق تورو خوند

 اونکه به جای عاشقی حسرتشو به دل نشوند 

حسرت دوست داشتن تو همیشگی بوده و هست

  کاش میرسید به گوش تو صدای قلبی که شکست

نذار بهت عادت کنم .... جدائی سخته گل من

روزي نيست كه به يادت نباشم

خوب شد غمهايت به من به ارث رسيد...

خوب شد اين روزها را تجربه نمي كني

در كنارم نيستي و اين نبودنت

آدم را تلخ مي كند

و تو بايد شيرين بماني...

تو هستي و خواهي بود...

امروز كه بي تو هزار سال بر من رفته است

حتي نمي توانم از سنگيني اين غيبت بزرگ بنويسم

واژه ها نيروي ترانه را كم دارند

واژه هاي من تو را كم دارند

واژه هاي من پيوسته

تو را به نام مي خوانند!

ترانه هاي من تو را

 تا هميشه ي صدا مي گريند...

اين دلتنگي ها را در شبگردي هاي

هق هق و حسرتم برايت به يادگار گذاشتم

اي عشق جاودان و خاموشم...

 بگوييد بر گورم بنويسند :زندگي را دوست داشت ولي آن را نشناخت مهربان بود ولي

مهر نورزيدطبيعت را دوست داشت ولي از آن لذت نبرددر آبگير قلبش جنب و جوشي

بودولي کسي بدان راه نيافت در زندگي احساس تنهايي مي نمودولي هرگز دل به کسي

 نداد و خلاصه بنويسيد :زنده بودن را براي زندگي دوست داشتنه زندگي را براي زنده بودن ...

در غروب رفتن تو خنده هایم را شکستم

من برای اولین بار اشکهایم را گسستم

باورم هرگز نمیشد تو چنین نامرد باشی

باورم هرگز نمیشد چون یخ اما سرد باشی

 زیر باران جدایی تو برایم قصه خواندی من برایت شعر گفتم در دل اما تو نماندی

 در غروب رفتن تو من شدم تنهای تنها توی کوچه زیر بارون قلب من رسوای رسوا

 بی تو ای نامهربانم دل به دریا میسپارم من برای بازگشتت لحظه هارا میشمارم

 يه روز بهم گفت: «مي‌خوام باهات دوست باشم؛آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». بهش لبخند زدمو

گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی تنهام». يه روز ديگه بهم گفت: «مي‌خوام تا ابد باهات بمونم؛

آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام»بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلي تنهام».

يه روز ديگه گفت: «مي‌خوام برم يه جاي دور، جايي كه هيچ مزاحمي نباشه بعد كه همه چيز روبراه شد تو

 هم بيا. آخه مي‌دوني؟ من اينجاخيلي تنهام». بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم.فكر خوبيه. من هم خيلي

تنهام». يه روز تو نامه‌ش نوشت: «من اينجا يه دوست پيدا كردم. آخه مي‌دوني؟من اينجا خيلي تنهام».

براش يه لبخند كشيدم وزيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی تنهام». يه روز يه نامه نوشت

 و توش نوشت: «من قراره اينجا با اين دوستم تا ابد زندگي كنمآخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». براش

 يه لبخند كشيدم و زيرش نوشتم:  «آره مي‌دونم. فكر خوبيه من هم خيلي تنهام».حالا ديگه اون تنها نيست و

 من از اين بابت خيلیخوشحالم و چيزی که بيشتر خوشحالم می کنه اينه کهنمی دونه من هنوز هم خيلي

تنهام!!

اگر باران بباردچتري خواهم شد براي تو..

چه انديشه غريبی است اين انديشه ها

تا کی به امید فردای پر از مهربانی فال بگیرم با حافظ ؟؟ تا کی از فرصت استفاده کرده و یک دل سیر گریه کنم لابه لای بارانها ؟؟؟ هنوز صدای آوازهایت از دفتر دلم پاک نشده است... و خط خطی‌های نگاهت !!!

آنقدر آه کشیدم و نگاه کردم به ابرها که آسمان رنگ انتظارم شد ... چشمانت خیال گفتن رازی را دارد ... که لبهایت طفره می‌روند ... شاید راز رفتن است و جدایی ...! شاید هم تنفر ...؟ بگو ... در خلوت یلدایی‌ام بگو تا من از دلواپسی، و گورها از تنهایی به درآیند ... پرسه می‌زنم میان دلتنگیهای خویش... تداعی می‌کنم خاطره‌ها را ... عشق را کم و بیش!!! شاید گره از اندوهم گشوده شود با ته مانده طاقتی ... لمس می‌کنم زندگی ساطور شده را و خود را که در ذرّه ذرّه سلولهایم پیر می‌شوم ... هنوز بر لبهایت ننشسته ... نوشیدی‌ام و من کیش شدم ... و تو مبهوت و مات !!! هیهات از بازی روزگار ... هیهات!!!

بی آنکه بدانم روزی برایم خاطره‌ای خواهی شد، به زندگی لبخند زدم و به عشق سوگند خوردم ... حالا !!! چهره ژولیده‌ام را که در آینه می‌بینم، فکر می‌کنم که آنقدر با خودم صمیمی شده‌ام که بگویم مرگ بر اعتماد ... مرگ بر باور ...!

طعنه‌های عقرب‌گونه‌ات هم عشق را از چشمم نینداخت ... تنها به من آموخت عشق باید الهی باشد و بس.....!!!

گاهی اوقات خود را گم می‌کنم... مثل حالا !! ... اما صدایی انگشت به دهان می‌گوید: ببخشید،... شما را قبلاً جایی ندیده‌ام ؟!

اما نمی‌دانم مگر سواد ندارید؟ ... روی پیشانی من که نوشته شده صاحب این عکس ماهها قبل مرده است .....!!

شاید تو هم مسافری عجول بودی که نخوانده رفتی، یا من راوی بی تجربه آخرین قصه که بدون هیچ صدایی، با خیالی که دیگر رنگ نداشت روی خودم خط کشیدم .... آری روی خود خط کشیدم ... من مرده‌ام ... گریه بی‌فایده است... گریه مکن ... مهربان باش،... فقط مهربان!!!!!!!!

.وقتي نااميد شدي به ياد بيار کسي رو که تنها اميدش تويي.

وقتي پر از سکوت شدي به ياد بيار کسي رو که به صدات محتاجه.

وقتي دلت خواست از غصه بشکنه به ياد بيار کسي رو که توي دلت يه کلبه ساخته.

 وقتي چشمات تهي از تصوير شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه. 

وقتي به چشمات تهي از تصوير شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه. 

وقتي شونه چشمات تهي از تصوير شد به ياد بيار کسي رو که حتي توي عکسش بهت لبخند ميزنه. 

خیلی سخت است وقتی همه کنارت باشند و باز احساس تنهایی کنی.

 وقتی عاشق باشی و هیچ کس از دل عاشقت باخبر نباشد .

 وقتی لبخند می زنی و توی دل گریانی .

 وقتی تو خبر داری و هیچ کس نمی داند .

 وقتی به زبان دیگران حرف می زنی ولی کسی نمی فهمد

کسی ما را نمی جو يد ،

کسی ما را نمی پرسد ، کسی تنها يی ما را نمی گريد،

دلم در حسرت يک دست ،

دلم در حسرت يک دوست ،

دلم در حسرت يک بی ريای مهربان مانده است ،

کدامين يار ما را می برد ،

تا انتهای باغ بارانی،

کدامين آشنا آيا

به جشن چلچراغ عشق دعوت می کند ما را،

واما با توام

کی بود که با اشکای تو یه آسمون ستاره ساخت
کی بود که به نگاه تو دلش رو عاشقونه باخت
کی بود که با نگاه تو خواب و خیال عشق و دید
کی بود که تنها واسه تو از همه دنیا دل برید
نگو کی بود؟ کجایی بود ؟اونکه برات دیوونه بود
رو خط به خط زندگیش از عشق تو نشونه بود
من بودم اونکه دلشو ساده به پای تو گذاشت
اونکه واسش بودن تو به غیر غم چیزی نداشت
من بودم اونکه دل آخر عشق تورو خوند
اونکه به جای عاشقی حسرتشو به دل نشوند
حسرت دوست داشتن تو همیشگی بوده و هست
کاش میرسید به گوش تو صدای قلبی که شکست

وقتی فهمید می خوامش خندید و رفت

التماس را توی چشمام دید و رفت

با همه خوبیهام بی وفا

رنگ غم به زندگیم پاشید و رفت

دیگه دل از همه دنیا سرده

کی میگه گریه دوای درده

بعد از اون چشم من دیگه خواب نداره

بس که گریه کردم چشام آب نداره

هر چی من بگم باز تمومی نداره

از غم و غصه هام

که حساب نداره

چه کنم ای خدا با دل شکسته

چه کنم با دلی که ز خون نشسته

میدونست مهرشو با جونم خریدم

اما از عشق اون جز شكستن قلبم ندیدم

بگذار ببارد به سرم سنگ مصیبت

مينشينم كنار باران

         و غمي نيست اگر

                    کوچه خالي ما

                            طوفاني نيست

دل من ميلرزد

          پيش پاي باران

                 گرچه دل ، اين دل

                          پر امواج غريب

غم بي دريا نيست

                با باران

                  دل من تنها نيست

سر گردان و تنها در ميان سكوت مبهم خيال بر ديوار خاطرات خوش ديروز تكيه زده ام و بر روزهاي پر احساس گذشته حسرت مي خورم. روزهايي كه در كوچه باغ عشق شروع شود و در خزان جدايي به پايان رسيد.

ديرگاهيست كه قفل پنجره اميد را در كوره راه هاي اميد ناتمام دل جا گذاشته ام. چقدر تلخ بود لحظه وداع در ميان اشك و آه براي قلب كه هرگز كسي نفهميد چرا گرفت و شكست!

تو را من در روزي از روزهاي ديروز در ازدحام غم. فقط با كلام غريب خداحافظي براي هميشه از دست دادم و با رفتنت فقط طلوع دلتنگي ها از عشق برايم به يادگار ماند و انتظار بي پايان.

سال هاست كه نگاه من از پنجره ي دلتنگي هايم فراتر نرفته و چشم در راهم!!!