زندگی یعنی انـتــــــــظار 
چیزی فراتر از غم
وسنگین تر از آه
بر سطح واژه هایم نشسته است
وگلویم را می فشارد
درحیاط خلوتم ،قصه می شود نسیم
در حیات یک حضور،باغچه پرشد ازخـــدا
در ورای انتظار ،نعره میشود سکوت...
با مدادی از جنس تنهایی
بر دفتر پراز شعرهای دلتنگی ام
با چشم های خیس مینویسم ...
چند روز دیگر، شب غربت من است ؟؟؟
غربت....
انتظار...
آه...

آتش افکند عاشقی بر حاصلم
گریه کن در مجلس ختم دلم

گریه کن ای عشق روحم تیر خورد
شانه احساس من شمشیر خورد

آن که میگفتند پشت قابهاست

آن که میگفتند از جنس گل است

 شرح احساسات سبز بلبل است

او شبی آمد مرا دیوانه کرد

 او مرا یک باغ بی پروانه کرد

آمد از دردش پرم کرد و گذشت 

بیوفا سیلی خورم کرد و گذشت

رفت و من در پیش پایش گم شدم 

از جنون ورد لب مردم شدم

ای دل دیوانه مستی میکنی 

باز هم شبنم پرستی میکنی

رام هر کس کی شود آهوی دشت

 ای دل دیوانه دیدی برنگشت

من که گفتم این پرستو مردنیست

من که گفتم این بهار افسردنیست

من که گفتم ای دل بی بند و بار

عشق یعنی رنج یعنی انتحار

عشق خونت را دواتت میکند 

 شاه اگر باشی عشق ماتت میکند

آه عجب کاری به دستم داد دل 

هم شکست و هم شکستم داد دل

می خواهم تا خود سپيده صبح در آغوشت باشم

و برای هميشه در کنار هم باشيم.... عطر نفسهايت را نزديک نفسهايم احساس کنم

ستاره ها در آسمان چشمک زنان جشن با شکوهی را آغاز کردند... همه جا تاريک بود

قطرات باران يکی يکی و خيلی آهسته صورتمان را نوازش می داد

پرنده خوش آوازی بر شاخه درخت نشست

تــو به آسمان نگاهی کردی و من همان طور که در چشمهايت خيره شده بودم لبخند زنان فرياد زدم

نــــگاه کن

نـــگاه کن ...! پرندگان زمستانی چگونه در دل من خود را گرم می کنند

و

ماه نيمه٫ در طراوت روحم٫ نيمه ديگر خود را می جويد

ببين... چگونـــه تـــو را دوســـت دارم

که آفتاب يخ زده در رگ هايم می خزد و در حرارت خونم پناهی می جويد

                             دوستــــت دارم

با غم دوریت چه کنم؟؟؟

دیــشـب دلـم گـرفـت و نـاچـار گــریـه کـردم

ازتــلـخــی تـــرانــه بــا تــار گــریـه کــردم

فــرسـنگ هـا دویــدم تـا بـردرش رســیــدم

دربـسـتـنـش چـو دیـدم، بـسیـار گریـه کردم

مــن بــودم وجـهـانـم دل بــود و داســتـانــم

تــب کـرده بـود جـانـم، تـبـدار گـریـه کـردم

پــای غـــزل فــتـادم رو بـا قـصــیـده کـردم

ســر را نـهــاده روی گــیـتـار گـریـه کـردم

دل را بــغــل گــرفــتـم تـا مـنـهـدم نـگــردد

شــب تـا سـحـر به پـشـت دیـوار گـریه کردم

صــد بـار اشـک فـرقــت بـهتر بود از آنکـه:

یــک بـار در حــضـور دلـــدار گـریـه کــردم

دیــدم بـه گــریــه هـایـم تـابــوت خـنـده هـایـم

بـی کـیـفـی ی صـدایــم یـکــبـار گـریـه کـردم

آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا
بي وفا حالا كه من افتاده ام از پا چرا

نوشدارويي و بعد از مرگ سهراب آمدي
سنگدل اين زودتر مي خواستي حالا چرا

عمر ما را مهلت امروزوفرداي تو نيست
من كه يك امروز مهمان توام فرداچرا

نازنينـــا ما به ناز تو جواني داده ايم
ديگر اكنون با جوانان نازكن با ما چرا

وه كه بااين عمرهاي كوته بي اعتبار
اين همه غافل شدن ازچون مني شيداچرا

اي شب هجران كه يكدم درتوچشم من نخفت
اينقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

شهريارا،بي حبيب خودنمي كردي سفر
اين سفرراهِ قيامت ميروي تنها چرا