باز من و تنهایی و قلم و کاغذ
بازم دل گرفته و خسته
بازم
بازم ... ؟
نیست رهگذری آشنا
که دل خسته مرا به آواز بهار
به نم هوا
به طراوت گل
و روشنایی نور نشان دهد
شاید با زنگی آشتی دهد ؟
شاید ...
خورشید خاموش ، بهتر خموش
نیست کسی که بشکند تنهایی تو را
به تبسم بهاری
به نگاه رازقی
انتظار از نسیم بهاری
کو بهاری ؟
شاید نیست نسیم بهاری ؟
بدهد طراوت
به لحظه های بی خاطره
پاک کند غبار از ذهن
از قلب
باز مینویسم
از تنهاییم
روی ذهن سفید ترانه ها
با قلم جاودانگی
چه کسی تنهای مرا میشکند ؟
چه کسی از پس غروب تنهایی
با لطافت محبت
با گرمی عشق
میشکند ؟
ای خورشید چه انتظار بیهوده
ندیدی ؟ چه کسی روشنایی خورشید رو شکست
اری حالا خورشید خاموشم
هنوز امید به انتظار بیهوده
که شاید
بشکند تنهای مرا دوباره
روشنایی بخشد به خورشید خاموش
آیا کسی تنهایی مرا میشکند ؟
یک دوست ...
یک آشنا ...
یک غریبه ...
شاید ...
خيلي سخته اون چيزي که.................تا ديشب بود يادگاري
صبح بلند شي و ببيني...................که ديگه دوسش نداري
خيلي سخته که نباشه...................هيچ راهي براي اشتي
خيلي سخته اون کسي که...........گفت واسه چشات ميميره
برهو سراغي ديگه........................از تو چشات نگيره
خيلي سخته که تو پاييز...................با عزيزي اشنا شي
يه جوري ازش جدا شي............اما وقتي که بهار شد
دلزده بسه ديگه اين همه غصه...دلزده بغض راه اين حرفارو بسته
کاش میشد سرزمین عشق را
در میان گام ها تقسیم کرد...
کاش میشد با نگاه شاپرک
عشق را بر آسمان تفهیم کرد
کاش میشد با دو دست عاطفه
قلب سرد آسمان را ناز کرد...
کاش میشد در نهایت راه عشق
آن گل گمگشته را پیدا کرد…
اگر روزی دلم گرفت یادم باشد
که خدا با من است،
که فرشته ها برایم دعا میکنند،
که ستاره ها شب را برایم روشن خواهند کرد.
یادم باشد که قاصدکی در راه است،
که بهار نزدیک است،
که فردا منتظرم می ماند،
که من راه رفتن می دانم و دویدن
این پست هم تقدیم به دریا عزیز که خیلی به وبلاگ من لطف دارن
دير گاهيست كه تنها شده ام قصه ي غربت صحرا شده ام
وسعت درد فقط سهم من است باز هم قسمت غم ها شده ام
دگرآيينه زمن بي خبر است كه اسير شب يلدا شده ام
من كه بي تاب شقايق بودم همدم سردي يخ ها شده ام
كاش چشمان مرا خاك كنيد تا نبينم كه چه تنها شده ام....
ای کسانی که
تابوت مرا به دوش دارین برروی تابوتم پارچه سیاهبکشید تا همه بدانند که
سیاه بخت بودم
!سینه ام
را بشکافید تاهمه بدانند که چه قلب با محبتی داشتم.چشمانم
را باز بگذارید تا عزیزم فکر نکند به راه کس دیگری بوده ام.دستهایم
را باز بگذارید تا همه بدانند محتاج او بوده ام ولبانم را نبندیدتا بداند همیشه اسم زیبایش
را بر لب داشته ام
موهایم را به او نشان دهید تا بداند که از دوریشموهایم سفید گشته است
قدم
را راست کنید تا بداند از غم فراموشی کمرم خم شده مرا بسوزانیدوگردم رابرباد دهید
تا آثاری از من نماند روح خسته ام را همراه گرد بدنم بسوی دیار یا
ر ببرید که بیاد آورد که چقدر مرا
آزار داده و خاکسترم کرده وبر روی جگرم تکیه ای یخی بگذارید تا
قطره قطره آب شود
وبه جای دلبرم برمزارم اشک بریزد
حالا شده این قدر سنگین باشی که حتی هق هق گریه هایت هم نتواند سبکت کند.
شده این قدر منتظر باشی تا سر روی زانو هات بذاری وگریه کنی . منتظر یک تنهایی باشی یک تنهایی که بتونی خودت رو با یه داد با یه شیون با یه گریه ی خفه با یه شعار رمانتیک با یه لیوان آب با یه سرمای دست با یه دیوار محکم با یه درخت خم با یه پیاده روی بی سرانجام
..شده یا نه هنوز خودت رو بخواهی هر جوری هست خالی کنی و قتی نمی تونی پذیرای این همه احساس باشی این همه احساس نا همانگ
.
وقتی بغض آخرین فشار هایش را می آورد وقتی چشمهایت دیگر همه جا رو مرطوب می بینه و به دنبال یک گوش می گردی که برایش درد دل کنی
-سراغ که می روی وقتی هیچ کس رو نداری و قتی در این خالی کردن خودت
دل خواهم کرد
این قدر اشتباه می کنی
.
وقتی زبونت که همه ی کلمات را دو برابر می کنه نمی تواند حتی یک جمله رو بگوید و حتی نگاه های بی نهایت نافظت نمی توانه منظورت را بفهماند وقتی دیگه اصلا دورگری هایت براش بی معنی می شه
.حالا می خواهی درد دل کنی با کی دردل می کنی ؟
شده تا حالا بری سراغش و قتی تنها هستی وقتی که دیگه تیغ تا کنار گردنت رسیده
.بری بگی اشتباه کردم باز هم حرف هایم رو گوش کن دیگه این بار اشتباه نمی کنم
.تا آخر عمر می مونم در این خونه نمی خواهم از این جا بروم
.وقتی سنگینی دست های نوازشش رو روی سر تنهات حس می کنی وقتی صدای همدردی اش از در و دیوار شنیده می شه دیگه چه میکنی
و قتی همه ی سختی هایت را برایش دوباره می گویی ار اون از این از همه ی اون های که اشکت رو روی گونه هات سرازیر کردند
.وقتی همه ی این ها رو براش تعریف می کنی دیگه فکر می کنی سبک شدی بدون نیاز به چیزی که قبلا لازم می دونستی
.
هنوز در ذهنم نقش دارد که فریادی در نیمه شب مرا خواند و صوتی مرا برد و ندای گریه های ریزم در پهنای صورت فقط یادآور این بود که یا الله مددی که بدون این دل تنگی های و این دلدارهایت به آتش خود ساخته گرفتار می امدم
.و باز هم من برایش برای پاک ترین خدای سرزمینم از یکای دل تا پروردگار
سهم تو در بودن من درست به اندازه سهم نبودن من است در خيال تو
و اين غمگين ترين حسرتي است كه من مجبور به تحمل آنم
پابه پاي بي تويي تو
به هر كجاي بي تو كه مي رسم
دردمندانه در مي يابم
كه ساعتهاست از اينجا هم رفته اي
حالا ،جاي پاهاي پير تو ،تنها دوستان هميشه دلشاد من هستند
و من چقدر به آنها حسودي مي كنم
چون ديده اند تويي را كه رفته اي و پا بر دلشان گذاشته اي
اين روزها اما انگار ديگر تمام زمينها سنگي شده اند و
من بي دوست و تنها شده ام
تو باز ،مثل هميشه با نسيم مي رقصي و مي روي
من ،با باران مي گريم و در خاك مي شوم
اما انگار امشب هم فقط قرار است باران بيايد
تا مسيرسياه نگاه سرگردان مرا تا ستاره مان خط خطي كند تا من راه نگاه اين ستاره را گم كنم
همان ستاره اي كه دوست داشتم تو هم آن را ستاره مان خطاب مي كردي
از شبي كه تورفته اي ،
نمي دانم كجا
به قول خودت به دنبال حقيقت
اين ستاره مثل من بي تو ،تنها همان ستاره اي كه شبها با هم تماشايش مي كرديم
همان ستاره اي كه هنوز با ياد آبي و مهتابي تو بيدار مانده
تنها دلخوشي شبها و خلوتهاي خسته من شده است
و من در خلوتهاي بي تو بي خودي خودم ،در هجوم خيال خوب تو آنقدر گريه كرده ام
كه ديگر امشب تمام آسمانهاي باراني شده
حالا ديگر ، گريه هايم به جاي آنكه نگاهم را شفاف كنند و دلم را صاف
آسمان را هم تيره وخط خطي مي كنند تا من راه نگاه اين آخرين ستاره را هم گم كنم
آسمان هم كه بدون ماه و خورشيد و ستاره ديگرآسمان نيست
همين سقف كوتاه و سياهي است كه از همه جايش آب چكه مي كند
و آنقدر كوتاه است كه ديگر حتي نمي توانم دستهايم را به اندازه دعا كردن بلند كنم
آنقدر باران مي آيد كه من مطمئنم اگر امشب مي خواستي بيايي
تا حالا پشيمان شدي ،لااقل باران بهانه غمگين و قشنگي است براي نيامدن امشب،
بهانه ات را باور ميكنم
مجبورم
اما باور كن نمي توانم باور كنم كه من تمام روزهاي آفتابي را هم
بيهوده زير چتر سنگين انتظار تو نفس كشيده ام
مگر نه كه حقيقت همين احساس خلاص خالص عشق من و تو به باران بود ؟
مگر نه كه من و تو عاشق باران بوديم ؟
مي روي اما گريز چشم وحشي رنگ تو
راز اين اندوه بي آرام نتواند نهفت
مي روي خاموش و مي پيچد به گوش خسته ام
آنچه با من لرزش لبهاي بي تاب تو گفت
چيست اي دلدار اين اندوه بي آرام چيست
كز نگاهت مي تراود نازدار و شرمگين ؟
آه مي لرزد دلم از ناله اي اندوه بار
كيست اين بيمار در چشمت كه مي گريد حزين ؟
چون خزان آرا گل مهتاب رويا رنگ و مست
مي شكوفد در نگاهت راز عشقي ناشكيب
وز ميان سايه هاي وحشي اندوه رنگ
خنده مي ريزيد به چشمت آرزويي دل فريب
چون صفاي آسمان در صبح نمناك بهار
مي تراود از نگاهت گريه پنهان دوش
آري اي چشم گريز آهنگ سامان سوخته
بر چه گريان گشته بودي دوش ؟ از من وامپوش
بر چه گريان گشته بودي ؟ آه اي چشم سياه
از تپيدن باز مي ماند دل خوش باورم
در گمان اينكه شايد شايد آن اشك نهان
در سکوت دلنشين نيمه شب
ميگذشتيم از ميان کوچه ها
رازگويان، هر دو غمگين، هر دو شاد
هر دو بوديم از همه عالم جدا.
تکيه بر بازوي من مي داد گرم
شعله ور از سوز خواهش ها تنش
لرزشي بر جانم مي ريخت نرم
ناز آن بازو به بازو رفتنش!
در نگاهش با همه پرهيز و شرم
برق مي زد آرزويي دلنشين
در دل من، با همه افسردگي
موج مي زد اشتياقي آتشين
زير نور ماه دور از چشم غير
چشم ها بر يکديگر مي دوختيم
هر نفس صد راز مي گفتيم و باز
در تب نا گفته ها مي سوختيم
نسترن ها از سر ديوار ها
سر کشيدند از صداي پا ما
ماه مي پائيدمان از روي بام
عشق مي جوشيد در رگ هاي ما
سايه هامان مهربان تر بي دريغ
يکديگر را در بر داشتند
تا ميان کوچه اي با صد ملال
دست از آغوش هم برداشتند!
باز هنگام جدائي در رسيد.
سينه ها لرزان شد و دل ها شکست
خنده ها در لرزش لب ها گريخت
اشک ها بر روي رويا ها نشست
چشم جان من به ناکامي گريست
برق اشکي در نگاه او دويد
نسترن ها سر به زير انداختند!
ماه را ابري به کام خود کشيد
تشنه تنها خسته جان آشفته حال
در دل شب مي سپردم ره خويش
تا بگريم در غمش ديوانه وار
خلوتي مي خواستم دلخواه خويش!
ای کاش کارسخت و ناممکنی می خواستی ،
که من به خاطر تو سهل و ممکنش می کردم ...
ای کاش می تونستم مثله بهترين دلقکهای دنيا،
تو رو سخت و طولانی بخندونم...
ای کاش می تونستم مثله بهترين دوست دنيا،
رد اشکای قشنگتو از رو گونه هات پاک کنم...
ای کاش حتی بالشی بودم واسه لحظه های سنگين خستگيت...
ولی من هيچی نبودم ، هيچی ...
شايد اين اولين باری که تو داری منو نگاه می کنی.
ولی من آروم ، خيلی آروم خوابيدم.
دستامو گرفتی ، مثله هميشه سرد سردن.
ديگه بخاری ماشين نيست که دستامو باهاشون گرم کنی.
ديگه دير شده ، واسه خيلی چيزا، واسه خيلی حرفا...
خيلی وقت بود که آرزوی نشستنت رو کنار خود داشتم،ولی نمی نشستی...
خيلی وقت بود که فکر نشستنت کنارم به من دلگرمی ميداد
و لبخند رو روی لبام مينشوند،ولی نميکردی...
خيلی وقت بود آرزوی حرف زدن با تو رو داشتم،ولی نميگفتی...
خيلی وقت بود که آرزوی نگاهی پر از محبتت رو داشتم،
ولی نگاهت رو از من می دزديدی...
خيلی وقت بود که آرزوی لبخندی از تو رو برای خودم می خواستم،
ولی ...
حالا تو يه لحظه اومدی ،پيشم نشستی ، باهام حرف می زنی ،
حتی نگام ميکنی ، فقط به جای اينکه بخندی گريه می کنی.
مگه يادت رفته اشکات منو ديوونه می کنه. پس گريه نکن.
آروم باش تا دل منم آروم بگيره
با قلب آسموني كمك كن تا برگردم
مدتی است که دیگر رفیق شفیقم را نمیبینم گویا تمام روشناییها به خواب رفته اند.
همه در ظهر تابستان سراب آب می بینند ومن در نیمه شبی زمستانی سراب نور باز بد نیست لا اقل تنها نیستم وسایه ام را در کنارم حس می کنم ولی حیف همه سراب ها خیالی اند و در چاله ای که افتاده ام توان برخاستن ندارم مدت زیادی است که گویا در انجا افتاده بودم و فریاد میزدم
در اوج فریاد غرور می زدم تا خود را از منیتی که در چنگ ان گرفتار آمده ام رهاکنم اما حالا برای نجات خود که در گل و لای افتاده فریادی از ترس می کشم
رهگذر خسته و نور تمنا میکرد
به شب تار به ره باز مدارا می کرد
سجده ای رو به طلوع
زدل خسته او تار خدایا می کرد
اسمان را به ندامت سنگ خارا میکرد
نه نشانی نه پیامی
زچه رو بغض دل ارا می کرد
اگر مردم طابوتم را جای بلندی بگذارید تا
بوی مرا به وطن ببرد. . . .
دستانم را از طابوت بیرون بیاورید تا
عاشقان بدانند دست خالی از این
دنیا رفتم . . .
چشمانم را باز بگذارید تا عاشقان بذانند
چشم انتظار از این جهان رفتم ...
بر سر قبرم پارچه ی سیاهی بگذارید تا
عاشقان بدانند هر چه سیاهی
بود با خود بردم . . .
گلی بودم نه وقت چیدنم بود
جوان بودم نه وقت مردنم بود
از توی قاب دل نشد عشقتو بیرون بکنم
زخمی که روی دلمه دوا و درمون بکنم
یه شب دیگه بی تو گذشت . . .
صدام گرفته تو گلو . . .
پشت سرم سایه تو . . .
غصه نشسته روبه روم . . .
تو این دنیا دنبال یه همزبون می گردم . . . کسی که بتونم بهش تکیه
کنم . . . کسی رو که همه حرفای نگفته قلبمو بهش بگم . . .بهش
بگم که یکی رو دوست دارم . . .شایدم خودش اگه اینجوری بشه که
خیلی خوبه . . .اونوقت می تونم خیلی راحت تو چشاش نگاه کنم
و بهش بگم که به اندازه دنیا ذوستش دارم . . . بهش بگم که . . .
می خوام بگم . . .ولی می ترسم . . . می ترسم که به حرفام
اهمیت نده .. .
خیلی سخته ببینی غرورت میشکنه .. .هیچوقت نتونستم غرورم رو
به خاطر عشق زیر پا بزارم ولی ...
دیگه نمی تونم تحمل کنم ... کاش دوست داشتم وجود نداشت . . .
کاش عشق و عاشقی معنای نداشت . . .کاش همه مردم یه رنگ
بودن . . .همه میتونستم حرفای دل هم رو به هم بگن . . .کاش همه
مردم یه همزبون واقعی داشتن یه همزبون که حرفای رو که بهش
می گی رو بفهمه . . . کاش .
بارون رو دوست دارم...
همیشه می گفتم زیر بارون تنها جای هست که می شه راحت
گریه کنی...قبلا همیشه این کارو می کردم ولی امروز بعد از ۳ سال
دوباره می خوام برم...مثل قدیما قدم بزنم...تنها...تنهای تنها...
رفتم زیر بارون...قطره های بارون با اشکام قاطی شد یه جورای فکر
کردم خیلی سبک شدم یه حس دیگه داشتم... خاطره های تلخ و
شیرین زیادی یادم اومد...شاید به خاطر اون خاطرات بود که این ۳ سال
دوست نداشتم برم زیر بارون...می ذونی یاد چه روزی افتادم؟!...
یاد اون روز که برای اولین بار بهم گفتی دوستم داری...اون روز تو یه
پارک زیر نم نم بارون اینو گفتی...ولی...
اون موقع بود که تمام هست و نیستم تو شدی..تو بودی که هر جا
می رفتم یاد و خاطرت باهام بود...تو بودی که هر وقت می دیدم
از خوشحالی اشک تو چشمام جمع می شد...
چه روزهای خوبی بود...اون روزها همیشه دوست داشتم با هم بریم
زیر بارون و تا آخرین قطره زیر بارون بمونیم...و چند بار هم این کارو کردیم
واقعا چه روزهای بود...
و یه خاطره ی تلخ که تا عمر دارم فراموش نمی کنم...یاد اون بارون که
تو رو واسه همیشه ازم گرفت...
اون روز بود بازون می یومد و تو پیشم نبودی...خودم تنها رفتم زیر بارون
خیلی دوست داشتم تو هم بودی...دست در دست هم...شونه به شونه
با هم قدم بزنیم و از روزهای قشنگ آینده حرف بزنیم...آره دوست
داشتم تو هم باشی...بودی...آره بودی...با یکی دیگه...
نمی دونی وقتی اینو دیدم چه حالی بهم دست داد مثل یه مجسمه
زیر بارون ایستاده بودم و به تو و دختری که دست در دیت تو داشتین
حرف می زدین نگاه می کردم...بازم فکر کردم اشتباه می بینم...اومدم
پیشت ولی کاش همونجور تو اشتباه می موندم.وقتی منو دیدی
دستپاچه شدی و گفتی:ببخشید من...من...اشتباه کردم..من..
فقط یک اشتباه...کاری کردی که دیگه حتی نتونم باهات بمونم...کاش
هیچ وقت اون اشتباه رو نمی کردی...ای کاش..
و امروز بعد از ۳ سال واسه اولین بار دارم زیر بارون قدم می زنم. یاد
خاطره های با هم بودنمون می افتم...چه زود تموم شد...
نمی دونم الان کجایی و داری چی کار می کنی و با کی هستی ولی
می خوام داد بزنم که همه بشنون می خوام بگم:
با اینکه قلبمو شکستی ولی هنوزم دوستت دارم...
دوستش داشتم ولی هیچوقت نخواست اینو بفهمه ... هیچوقت...همیشه
میگفت: چرا به اون اندازه که من تو رو دوست دارم تو دوستم نداری؟...
ولی نتونستم بگم... سکوت کردم ...
یه بار اومد بهم گفت:دوستم داری؟؟!
به چشاش زل زدم شاید از نگام بفهمه ولی اون سرش رو پایین انداخت و گفت:
می دونستم دوستم نداری. و فقط می خواستی بازیم بدی ...
اینو که گفت دیگه نتونستم تحمل کنم... خدایا چرا نمی تونستم بهش بگم ؟
مگه اون تمام زندگیم نبود؟... این غرور لعنتی چی بود؟ من باید غرورمو زیر پام
میذاشتم...باید بهش میگفتم...
چشمام رو بستم بغض گلوم رو فشار میداد... یه حس عجیبی داشتم نمی تونستم
حرف بزنم ... نمی دونم تو دلم چه آشوبی بود ... بعد از چند دقیقه گفتم:
من...من... دوستت دارم... به اندازه هر چی تو دنیا وجود داره...
راحت شدم احساس سبکی میکردم خوشحال بودم که برای اولین بار تونستم
حرف دلم رو بهش بزنم...ولی افسوس...
چشمم رو که باز کردم اون نبود...اون رفته بود واسه همیشه... قبل از اینکه بفهمه
من چقدر دوستش دارم...
الان که به اون زمان فکر میکنم حالم از خودم به هم میخوره... به خاطر یه غرور
الکی اون رو از دست دادم ... اونی که تمام زندگیم بود...
من به تنگ آمده ام از همه چیز درها رو باز کنین
من به دنبال فضای میگردم
لب بامی سر کوهی...دل صحرای...
من به دنبال فضای میگردم...
وقتی از تو دل بریدم جز خودت چیزی ندیدم
پی هر کی که رفتم آخرش به تو رسیدم
حالا که رفتم و گشتم می بینم تکی تو دنیا
نمی شه تو رو عوض کرد حتی با شب یلدا
انگار آسمون نمی خواد ببینه من و تو رو با هم
یادته لحظه آخر؟زیر بارون نم نم؟؟؟
گل سرخ رو تو گرفتی دادی دستم گل مریم
حالا که از هم جدایم میمیریم من و تو کم کم ...
نگاهم می کنی اما به سردی
نه تنها من تو هم دنیای دردی
نخواه از من گناهت را ببخشم
تو می دانی که با این دل چه کردی؟!
آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی
را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،
آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را
می بندی تاصدای خرد شدن قلبش را نشنوی،آنگاه که درهای قلبت
را برروی او می بندی،آنگاه که اورا دیوانه می نامی،آنگاه که او را
مزاحم می پنداری،آنگاه که اوواحساساتش را به شوخی می
گیری،آنگاه که به او تهمت نارفیقی می زنی،آنگاه که فقط اشتباهات
اورا می شماری وآنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می
گیری ، می خواهم بدانم، دستانت را بسوی کدام آسمان دراز
می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟
وبرای بخشیدن اشتباهات خواسته و نا خواسته ات بسوی کدام
قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند...!!!
خداوندا...
از شرم پشیمانی رویه دیدنت را ندارم
اما چه کنم که جزتوهم کسی را ندارم
با ظاهری پریشان وقلبی سوزان دیگر تحمل خود را نیز ندارم.
هر چه می اندیشم جمله ی در ذهنم برای بیان احساسات قلبیم نمی یابم.
گرچه تا بحال یاد ندارم برای اجابت چنین حاجتی با توسخن گفته باشم.
امااین نیز بدین دلیل نیست که عاری از گناه واشتباه باشم.
حقیقت آن است که تا به امروز جرات گفتنش را در خود نمی دیدم.
اما اکنون به این باور رسیده ام که می توانم به عهد وپیمانی که قراراست
میان ما بسته شود پایبند بمانم.
اینک نه می دانم چگونه بایستی خواسته خود را بر زبان آورم ونه از
نحوه واجرای آن آگاهم ومهمتر از آن مطمئن نیستم روشی را که
برگزیدم صحیح است یا غلط...
اما این را به خوبی می دانم که هر آنچه را که خواهم گفت کلامیست
که از اعماق وجودم سر چشمه می گیرد.
خداوندا...
مرا با تو قولی باشد.تا بدان هرگز آنچه که هم اکنون مرا مجبور بدین
کار کرده است را دیگر مرتکب نشوم.
تورانیزبا من قولی باشد.تا مرا فراموشم نکنی وتنهاییم نگزاری.تا
سختی این راه بر من آسان گردد.
اینک بر زبان می اورم هرآنچه را که دردل با تو گفتم...
تو بيهايت شب وقتي نگات مي خنديد
چشماي خيره من اندوهت و نميديد
چرا غريبه بودم با غربت نگاهت
تصويرم و نديدم تو چشم بيگناهت
كاش كه براي قلبت يه آسمون مي ساختم
روح بزرگ توروچرا نمي شناختم
آينه گريه ميكرد وقتي تورو شكستم
ستاره پشت در بود وقتي درارو بستم
تو بودي و سكوت و غروب سرد پاييز
باغچه رو زيرو روكرد حرفاي سرد پاييز
حالا منه غريبه دنبال تو ميگردم
حالا بگذار هر غبار از راه رسيده اي در عمق خستگي هاي چشم هاي ما بنشيند
و اشك دل بستگي هاي ما را در آورد .
بگذار جراحت عميق تيغ همين گل هاي سرخ مخملي خمار رويا ،
دست نوازش ما را از پاي در آورد .
بگذار همين لباس هاي وصله پينه ي ناچاري هايمان،
آبروي پر از شرم و حياي ما را جلوي عريان ترين علاقه ها بريزد .
بگذار دوستت دارم ، زيرِ همين لكنت زبان شكل ترانه ي ناگزير ما مخفي شود .
حالا ما يكي دچار!!!!!!
ولي كور شود چشم شيفته ي ما و بشكند اين دست رويا و ....
نه !
اصلاً بگذار بشكند اين قلب بي پرهيز ،
كه هر چه مي كشيم از همين دل قدر ندان صاحب نشناس است .
که چنين ارزشي دارد
هيچ وقت باعث اشك ريختن تو نمي شود
آسمان رنگ سرخ عاشقي
تنها شدن
در غروب بي يارو دل غمگين شدن
تا سياهي راه رفتن مجنون شدن
با دو چشمك از ستاره بي خود شدن
ديده وا كردن سپيدي ديدن و
غمگين شدن
كاش آن شب
آن ستاره
هرگز نمي آمد به خواب
راه من گم مي شد و
ديده سنگين نمي شد از نگاه
كاش بر ساحل رودي خاموش
عطر مرموز گياهي بودم
چو بر انجا گذرت مي افتاد
به سراپاي تو لب مي سودم
كاش چون ناي شبان مي خواندم
به نواي دل ديوانه تو
خفته بر هودج مواج نسيم مي گذشتم زدر خانه تو
بر سر سنگ مزارم بنويسيدخلوت خاموش!
دهانت رامی بویند
مبادا که گفته باشی دوستت دارم
دلت را می بویند
مبادا شعله ای در آن نهان باشد
روزگار غریبیست نازنین
وعشق را
درکنار تیرک راه بند
تازیانه میزنند
عشق را در پستوی خانه نهانباید کرد
دراین بن بست کج وپیچ سرما
آتش را
به سوختبار سرود وشعر
فروزان می دارند
به اندیشیدن خطر مکن
آنکه بردرمی کوبد
شباهنگام به کشتن چراغ آمده است
نوررا در پستوی خانه نهان باید کرد
آنکه قصابانند
برگذر گاهها مستقر
باکنده وساطوری
خون آلود
وتبسم را بر لبها جراحی می کنند
وترانه را بر دهان
گاهی سخته گفتن آنچه درون ماست
گاهی سخته قبول آنکه عاشق شدی
خدایا دیگر طاقت دوری وانتظارم نیست
اگر باز هم...اگر باز هم
......قلبم خسته است..خسته تازه التیام یافته
آخر مگر تا کی کجا
.....می توان این قلب خسته را وصله کرد؟؟؟؟؟
روزی می رسد که دیگر وصله ای برآن نتوان کرد
آن وقت چه کنم خدایا...؟
انتظار
کلمه ای که روزها یا شایدم ماههاست که باآن خوگرفتم
که چه سخت است انتظار
هرصبح طلوعی دیگر است برانتظار فرداهای من
!خواهم ماند تنها درانتظار تو
چرانوشتم در برگ تنهاییم برای تو نمی دانم؟
شاید که روزی بخوانند برتو
عشقمرا ...می دانم روزی خواهی آمد می دانم
...گریان نمی مانم خندانم
برای ورودت ای
عشقوقتی به یادت می افتم به یاد خاطراتت
...نامه هایت رامرور میکنم یک بار...نه..بلکه صدها بار
وجودم را سراسر عشق فرامی گیرد
....واشک شوق بر گونه هایم روانه می شوند
...تنها می گویم همیشه در قلب منی
!!!!!(
تو)می دانم که باز خواهی گشت....می دانم
!!!به یاد لحظات خوش انتظاروتنهایی
...
و این چنین است که سالهاست میگذرد
و من هنوز تنهای تنهایم
تنهایی من از جنس خاکستر ققنوس است
و چه سنگدل است باد
چرا که آن را از من گرفته است
بادی که مرا به وسعت جهان پهن ساخت...و طوفانی که مرا نابود کرد
و شکستم به ناهنگام در اوج جوانی....
وچه خیال های پوچی که از من رسوا شد
و چه خوب شد چرا که من هر آنچه را به ظاهر داشتم,دیدم
آری من دیدم که هیچ ندارم و چه نداشتن های زیبایی
وجود من تهی است ...از دوست...تهی است از عشق
و نیز از مردمان گرگ صفت نیز تهی است
از به ظاهر رفیقانی که دم از عشق می زنند
آری وجود من ؛ تهی است از مهر و نیز محبت
و چه سبکبالم من ..آری,نازنینم ؛وجود من خالی است از هر آنچه در شما وجود دارد
و چه مالامال از تنهایی ...و چه مالامال از تنهایی
ای که هوای من شده ای دم زدن در تو حیات من است
بهشت سرد نگاهت چقدر مبهم بود
وگریه ات که دگر خود دلیل محکم بود
بهشت سبزدلم
;بی توای سراپادردتنور داغ عطش خانه جهنم بود
شبی که خسته تر از سایه آمدی دیدم
که ردحادثه در چهره ات مجسم بود
واشک این عصاره درد
به روی زخم عمیق دل تو مرهم بود
مرابه دست غرورت سپردی ورفتی
شبی که باران مدام نم نم بود
کاش می ماندی
واکنون دلم نوای خوش تری می نواخت
تازنده ام هستی کجا؟
در آبادی بعد از توهمیشه خراب دل
درخاطر ودریاد بعد ازتو همیشه تنهای دل
مهم نیست که اکنون دلت
به هوای کسی دیگر می تپد
مهم آن است
که من برای همیشه تنهایم
آن هم فقط به خاطر تو
ای کاش می فهمیدی
...
ای دوست
ای دوست به عشق تو دچاریم همه
در باغ رخ تو داغداریم همه
گردور کنی یا بپذیری مارا
در کوی غم تو پا یداریم همه
گر برسر کوی تو نباشیم چه کنم
گردانه روی تو نباشم چه کنم
ای جان جهان به تار موی تواسیر
گر بسته ی موی تونباشیم چه کنم
تفسیر آینه
هنوز از آسمان آید صدای اشنای تو
پلک خسته می داند شبیه قصه های تو
از آن سوی بهشت آمد نسیم فصل دلتنگی
شب خاموش خاکستر که مانده در هوای تو
لبت سجاده می بوسد به عشق کعبه ی دلها
شقایق یک نفس امشب به جای رد پای تو
کلام تو برای من ندای حق و آزادی
قیامت بود و یک طوفان درون لحظه های تو
فرات از من نمی جوشد ندارم سهمی از کوثر
ولی سیراب عشقم من و عشق من فدای تو
تمام شعر من امشب همان تفسیر آیینه
و تنها التماس من برای یک دعای تو
توچشمهایم اشکی نمونده
تودلم حرفی ندارم
دیگه وقت رفتن سفر دورودراز
انتظار روز برفی
تودلم داغ زده سرما
انتظار آفتاب گرم
تودلم یخ زده اما
برف وبوران
ابر وبارون
چیکه چیکه توی ناودون
روز ابری روزسرما
انتظار روز برفی
